จากใจนายกสมาคมส่งเสริมการศึกษาในถิ่นกันดารฯ

                    ดิฉันเริ่มรู้จักสมาคมส่งเสริมการศึกษาในถิ่นกันดาร ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ในปี พ.ศ.2551 โดยการแนะนำของ ดร.เกล้าสรวง สุพงษ์ธร เธอพาดิฉันไปพบกับ นายกสมาคมฯ ท่านสมทรง อาทรอรัญญกิจ ด้วยวัย 80 ปี ประกอบกับปัญหาสุขภาพ ท่านปรารถนาจะหาผู้สืบทอดเจตนารมณ์และสานต่องานของสมาคมฯ ครั้งแรกที่ได้พบกับท่าน ท่านบอกว่ารู้สึกถูกชะตา และเชิญดิฉันเป็นอุปนายกที่ 3 และประธานฝ่ายหาทุน ต่อมาในปี 2552 ได้รับความไว้วางใจ ให้ทำการแทนนายกสมาคมฯ และปี 2554 ดิฉันได้รับเลือกตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายกสมาคมฯ จากนั้นเป็นต้นมา

                    ความประทับใจแรกที่ดิฉันได้สัมผัสกับสมาคมฯ คือการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากสมาชิก บางท่านเป็นสมาชิกมา 30 ปี บางท่านเริ่มตั้งแต่ก่อตั้ง คือกว่า 40 ปี ซึ่งสมาชิกทุกท่านยังคงรักและผูกพัน มีความกระตือรือร้น และเสียสละอุทิศตนทำงานด้วยใจอย่างต่อเนื่อง ความประทับใจต่อมา คือเมื่อได้ไปร่วมให้การสงเคราะห์โรงเรียน โดยเดินทางไปกับรถยนต์ของหน่วยบัญชาการทหารพัฒนา และต้องย้ายไปนั่งรถทหาร GMC แม้การเดินทางจะยากลำบากสักเพียงไหน แต่ก็คุ้มค่าเมื่อได้เห็นถึงความมุ่งมั่นของบรรดาครูผู้เสียสละ ผู้มีใจรักเด็ก รักการสอน รักโรงเรียน รักท้องถิ่น และต้องการให้เด็กๆเหล่านั้น ได้รับความรู้ มีการพัฒนา ตลอดจนได้พากเพียรอบรมสั่งสอนให้เด็กเป็นคนดีของสังคม การเดินทางของพวกเรา ทำให้ได้เห็นถึงโอกาสที่ด้อยกว่าของเยาวชนในชาติอีกจำนวนมากที่อยู่ห่างไกลความเจริญ ขาดการดูแล ทั้งในด้านการศึกษา อุปกรณ์การเรียน รวมถึงสภาพอาคารเรียนที่ชำรุดทรุดโทรม ห้องน้ำ ห้องครัวที่ผุพัง หมดสภาพจนไม่อาจสามารถใช้งานได้อีก แต่เมื่อเราเข้าไปให้การสงเคราะห์ ก็เหมือนเราได้เข้าไปจุดประกายความหวังให้แก่พวกเขาเหล่านั้น เมื่อได้รอยยิ้มของเด็กๆ แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ ที่เต็มไปด้วยความสุขและตื่นเต้น ทอประกายระยิบระยับ นั่นทำให้ดิฉันต้องหลั่งน้ำตาแห่งความปิติออกมาเสมอๆ ความสุขแห่ง “ผู้ให้” เป็นความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้ เว้นเสียแต่ว่าจะมาสัมผัสด้วยตนเองเท่านั้น นั่นคือเหตุผลหลัก ที่ทำให้ดิฉันทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ เพื่อการสงเคราะห์ทุกครั้ง และแม้ว่าหลายครั้งจะต้องพบเจออุปสรรคและปัญหา แต่ก็ยังต้องต่อสู้เพื่อเด็กๆ เหล่านี้อีกต่อไป

ดิฉันระลึกถึงคุณงามความดี และสิ่งต่างๆ ที่น่าจดจำของท่านอดีตนายก ที่ได้ทำไว้ให้กับการศึกษาของชาติ ได้เห็นถึงความทุ่มเทในการทำงานด้วยใจรัก และรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่ท่านมีต่อเยาวชน ทำให้ดิฉันมุ่งมั่นที่จะดำเนินงานตามวัตถุประสงค์ของสมาคม ตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถ เพื่อสมาคมฯ เพื่อส่วนรวม เพื่อประเทศชาติ และพร้อมดำรงตนเป็นแบบอย่างที่ดีแก่เยาวชนและสังคม

                    สำหรับดิฉัน “ความสุข คือการให้และการแบ่งปัน เมื่อเรามีความพร้อม” โดยเฉพาะกับผู้ด้อยโอกาส การได้รับความรักและความเอาใจใส่จากเรา สำหรับเด็กบางคนอาจเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในวัยเรียนของเขา ดิฉันปรารถนาให้ท่านได้สัมผัสความรู้สึกนี้เช่นเดียวกัน เพราะความตื้นตันใจและความสุขจะเกิดขึ้น เพียงหลับตาแล้วนึกถึงเวลาที่เด็กได้รับสิ่งของ และมอบรอยยิ้มจากใจที่บริสุทธิ์ให้กับเรา

*****